Sodaba Khalili, TU Delft

Reiskosten tbv masteronderzoek naar de infrastructuur voor waterkering in Tokio, met name in het stroomgebied van de Arakawa-rivier. Zowel in Japan als in Nederland sluiten grootschalige waterkeringen steeds minder aan op de huidige klimaatomstandigheden en maatschappelijke behoeften. Deze systemen, oorspronkelijk ontworpen voor controle en voorspelbaarheid, hebben moeite om te reageren op extreme weersomstandigheden, ecologische stress en de dagelijkse realiteit van de gemeenschappen die erlangs wonen. Hoewel Nederland actief bezig is met het heroverwegen van waterbeheer door middel van adaptieve en op de natuur gebaseerde benaderingen, blijft een groot deel van de bestaande infrastructuur ruimtelijk geïsoleerd, technisch rigide en sociaal ontkoppeld. Het waterkeringnetwerk van Tokio, met name in het stroomgebied van de Arakawa, is een extreem en onthullend voorbeeld. Massieve sluisdeuren zijn direct ingebed in dichtbevolkte woonwijken, waar overstromingen een groot risico vormen, vooral voor kwetsbare gemeenschappen die het meest blootgesteld zijn aan klimaatgerelateerde gebeurtenissen.
Dit project onderzoekt hoe verouderde sluisdeuren in Tokio een nieuwe functie kunnen krijgen, voorbij hun oorspronkelijke defensieve rol, door sociaal gebruik, ecologische processen en tijdelijke wateropslag te integreren. Door middel van onderzoek ter plaatse en gesprekken met lokale bewoners en belanghebbenden die door overstromingen worden getroffen, belicht de studie de sociale dimensie van waterkering, die vaak onderbelicht blijft in de infrastructuurplanning.
Het doel van het onderzoek is om inzichten uit de infrastructurele schaal, ruimtelijke logica en bestuurlijke context van Tokio te vertalen naar ontwerpstrategieën die relevant zijn voor Nederland.